Liszaj Wilsona, Liszaj czerwony, Lichen planus

Liszaj czerwony płaski to przewlekła i nawrotowa choroba skóry, błon śluzowych jamy ustnej i paznokci, charakteryzuje się typowymi klinicznie i histologicznie zmianami grudkowymi oraz świądem. Liszaj czerwony płaski jako odrębna jednostka chorobowa został opisany po raz pierwszy przez Erazma Wilsona w 1869 roku.

Epid.: Przewlekła dermatoza rozpowszechniona na całym świecie. Występuje niejednakowo często w różnych szerokościach geograficznych, należy do częstych chorób skóry w Afryce. Schorzenie wieku dojrzałego, najczęściej występuje między 30. a 60. rokiem życia, nieco częściej u kobiet (55-65% wśród wszystkich pacjentów chorujących na liszaj płaski). Częstość występowania – od 0,2 do 0,5% (populacja europejska). U dzieci występuje rzadko, stanowi do 2% wszystkich przypadków liszaja do 14. roku życia.

Etiol.: Etiopatogeneza liszaja płaskiego nie jest do końca wyjaśniona….

Rozpatruje się następujące hipotezy przedstawione poniżej.
  1. Liszaj płaski – podłoże genetyczne:
    1. rodzinne występowanie liszaja płaskiego,
    2. w badaniach rodzin osób z tą dermatozą stwierdzono znamienny wzrost występowania antygenu HLA B7.
  2. Liszaj płaski – teoria wirusowa:
    1. związek z zakażeniem wirusem HBV,
    2. częste współistnienie z przewlekłym aktywnym zapaleniem wątroby typu C,
    3. symetryczny układ wykwitów i zmian oraz sporadyczne samoistne ich ustępowanie.
  3. Liszaj płaski – podłoże psychogenne – występowanie lub nasilenie zmian chorobowych u osób poddanych silnemu stresowi. Wykazano, że, choroba ta rzadko dotyczy osób beztroskich”, a występowanie pewnych cech osobowości, takich jak zwiększona podejrzliwość, nieufność, skłonność do obwiniania się, zwiększone poczucie lęku oraz obniżonego nastroju jest częstsze u tych osób.
  4. Liszaj płaski – podłoże neurogenne – badania neurohistopatologiczne wykazały zmiany w obrębie unerwienia skóry. Klinicznie obserwuje się często linijne występowanie wykwitów.